Conversations with Helga

FEMINIST ESSAY

[English – Nederlands]

Conversations with Helga

As I am looking in the mirror, something looks back. Staring at me with a determined look in its eye. It is breathing in and out fast. Pushing neck and shoulders up towards the sky and flexing a humble set of biceps. With a little bit of imagination, one could mistake my reflection for an Olympic boxing champion about to enter the ring. Clutched firmly in his right hand: an epilator.

The boxing champion now hurls his arms up in the air and peers at his opponent through narrowed eyes. Unwillingly, I blurt out something encouraging. Perhaps to no avail, because it is crystal clear the opponent at hand is equally vicious: I have not depilated my armpits in weeks.

Without letting go of the grim glare of my brave looking reflection, my fingers find their way to the on-button of the epilator. A sound as if a small plane took off renders my last hope – dead battery – undeniably futile. My inner activist (let’s call her Helga, for the sake of convenience) is clicking her tongue in disapproval. She thinks I am doing this in order to comply to the patriarchal standard of society and the expectations of men. I roll my eyes at her and tell her most men I know hardly ever look under my armpits, let alone to look for expectations.

Then, in a more or less straight line, I pull the still roaring epilator down along my armpit. But Helga recovers faster than I expected. And while she casts a seemingly casual look at my burning armpits, she asks with mocking innocence: did you know men do not have to invest time, money and pain in the depilation of their bodies? I reply with clenched teeth that the fitness exercises to secure their by society so desired six pack abs might also burn, but Helga delicately points out that at least they are getting healthier, while my armpits are only getting a darker shade of red.

I am doing this for myself, okay Helga? But alas. The falling intonation that should have transformed my question into a firm statement has made a U-turn in the middle of the sentence and is rising to the heights of insecurity with an appalling speed. Helga raises one of her hairy eyebrows and glares at my watery eyes. But right before she can bring my self-declared  feminism down with a last precisely aimed blow, I reach the last bit of armpit. I lock the epilator, along with Helga, away in my bathroom cabinet for another month and I feel as if I can take on the world with my red but silky soft armpits. From the cabinet, Helga is screaming that this is absolutely not emancipated behaviour. I scream back that emancipation stinks.

Author: Marthe Nelissen

Photo by cottonbro on Pexels.com

Conversaties met Helga

Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het ziet terug. Kijkt mij vastberaden aan vanuit de spiegel. Ademt snel in en uit. Duwt nek en schouders omhoog en spant een paar bescheiden armspieren aan. Met een beetje verbeelding ziet mijn spiegelbeeld eruit als een olympisch bokskampioen op het punt om de ring in te stappen. In zijn rechterhand geklemd: een epilator.

De bokskampioen gooit zijn armen in de lucht en staart zijn tegenstander met samengeknepen ogen aan. Ik flap er luidop enkele aanmoedigingskreten uit. Tevergeefs misschien, want de tegenstander in kwestie ziet er al even gewiekst uit als mijn boksende reflectie: ik heb mijn oksels al weken niet onthaard.

Zonder de verbeten blik van mijn stoere spiegelbeeld los te laten vinden mijn vingers hun weg naar de aan-knop van de epilator. Een geluid alsof er een vliegtuigje opstijgt geeft aan dat mijn laatste hoop – platte batterij – tevergeefs is. De activist in mij (laten we haar voor de gemakkelijkheid Helga noemen) klakt afkeurend met haar tong. Zíj vindt dat ik dit doe om te voldoen aan de patriarchale normen van de maatschappij en de verwachtingen van de man. Ik rol met mijn ogen en vertel haar dat de meeste mannen die ik ken niets onder mijn oksels te zoeken hebben, laat staan verwachtingen.

Vervolgens trek ik de ronkende epilator in een eerste min of meer kordate lijn langs mijn oksel naar beneden. Maar Helga herstelt zich sneller dan verwacht. Terwijl ze quasi terloops naar mijn brandende oksels kijkt, vraagt ze met geveinsde onschuld: wist je dat mannen geen geld, tijd of pijn moeten investeren in ontharing? Ik antwoord met opeengeklemde kaken dat de fitnessoefeningen ten voordele van hun door de maatschappij zo gegeerde spierballen misschien ook wel branden, maar Helga wijst me er fijntjes op dat zij alvast gezonder worden, terwijl mijn oksels enkel roder worden.

Ik doe dit voor mijzelf, oké Helga? Helaas. De dalende intonatie die van deze vraag een statement had moeten maken, maakt halverwege de zin een U-bocht en raast pijlsnel de hoogtes der onzekerheid in. Helga trekt één borstelige wenkbrauw op en staart naar mijn tranende ogen. Maar net voor ze mij en mijn zelfverklaarde feminisme met een welgemikte finale opmerking onderuit kan halen, ben ik bij het laatste stukje oksel gekomen. De epilator vliegt, samen met Helga, weer voor een maand de kast in en ik voel mij alsof ik – met mijn rode, maar zijdezachte oksels – de wereld aankan. Helga roept nog dat dit absoluut niet geëmancipeerd is. Ik roep terug dat geëmancipeerd zijn stinkt.

Auteur: Marthe Nelissen

UNDIVIDED for KU Leuven

UNDIVIDED is an intersectional student organisation in Leuven. We work on decolonization of academia, LGBTQ+ right and anti-ableism through research, policy, activism and community-building. Stay updated on our socials, participate in our events or reach out to us to join the team!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s