LETTER: What do I bring? Laptop, pen, book and HIV-pill [NL/EN]

// English version below //

Drie maanden geleden dacht ik deze kans nooit te kunnen grijpen. De kans om student te zijn, zoals zovelen voor mij waren en nog veel gaan zijn. Ja, ik ben een student die graag –  raar maar waar – studeert. Tussen studies, uitgaan, plezier en cultuurbelevenis merk ik toch dat niets nog hetzelfde gaat zijn. Terwijl het merendeel van de studenten stresst om hun examens, hun diploma en hun toekomst, zal ik me eerder zorgen maken of ik morgen even veel kan leren over het leven.

Ik koos voor een richting als wijsbegeerte, omdat die alles wat ik voordien had geleerd, zomaar in twijfel kon trekken. Ik heb namelijk niet meer zoveel hoge verwachtingen van mezelf, of verwachtingen die misschien niet voldoen aan de mogelijkheden die ik heb. Het werd voor mij een hele leerschool om mezelf weer te leren kennen nadat een dokter mij vertelde dat ik seropositief was.

Ik vertrok naar de onthaaldagen met een dubbel gevoel, een angst die me voorbereidde op het ergste, maar ook een vreugde omdat ik eindelijk iets deed met mijn hart. Want de drijfkracht is aanwezig. Wat de ongemakken betreft, is het nog een evenwicht zoeken.

Hoewel de medische sector al heel ver staat in het onderzoek over HIV, is het voor mij niet zo vanzelfsprekend. Hoe vertel ik dit  aan de mensen met wie ik leef: een chronische ziekte, die ook nog eens fataal kan zijn, bij een verkeerde inname van de medicatie.

Het moment dat ik te horen kreeg dat ik niet detecteerbaar was, was voor mij geen letterlijke opluchting. Met andere woorden niet overdraagbaar en het virus kan zich ook niet verder propageren. Toch kon ik zien dat ik hierdoor mezelf meer vrijheden gaf, zowel op sociaal vlak, als op vlak van intimiteit en ook seksualiteit. Want ja: ook ik heb nood aan liefde geven en krijgen.

Het vertellen aan anderen vind ik niet van zelfsprekend. Vaak zeggen mensen dat ze er geen probleem mee hebben. Maar als hun beste vriend(in) of lief seropositief zou zijn, dan ligt het toch wat gevoeliger. En dan spreek ik nog niet over extreme uitsluiting van personen die ervan uitgaan dat mensen met hiv het zelf gezocht hebben.

Gelukkig heb ik heel wat mensen leren kennen die daar zelf geen probleem van maken. Ook in Undivided heb ik het kunnen zeggen. Een gevoel van vertrouwen is al een eerste stap. Een gevoel te hebben er toch bij te horen ongeacht de beperking die je hebt, en dat je toch je talenten en interesses met andere kunt delen: daar is het studentleven voor.

In deze verhalen zijn de oorzaken vaak niet het belangrijkste, want dan komen we op gevoelige snaren terecht. Er is natuurlijk altijd een oorzaak, ook bij mij. De angst om daarom veroordeeld te worden is er gewoon, en die angst zal niet altijd iets bijdragen.

Door dit te vertellen hoop ik anderen aan te geven dat ze niet alleen zijn. Of je het nu wilt roepen van de daken, wilt vertellen aan je buddy of gewoon voor jezelf houdt, niets zou moeten veranderen in je leven. Vanzelfsprekend is het niet, maar we kunnen al beginnen met elkaar graag te zien en dat is een sociaal gegeven. Dus wie je ook bent, je hebt het recht om iemands schoonheid te zijn. (KDB)

1 december is Wereldaidsdag. Deze dag staat in het teken van de strijd tegen HIV en solidariteit met mensen die met de ziekte leven.

//

Three months ago I thought that I could never grab this chance: the opportunity to be a student, like many others were before me, and many are yet to be. Yes, I’m a student who enjoys – strangely enough – studying. Between my studies, going out, having fun and cultural events, I’m noticing nothing will ever be the same. While most students stress out about their exams, degree and future, I’ll rather worry if tomorrow I’ll still be able to learn about life.

I chose to study philosophy, because it could question everything I had learned before. Because when the doctor told me I was HIV positive, I had to get to know myself all over again. I don’t set high expectations for myself anymore. By not demanding these high expectations for myself, I have more energy to put in things that make me happy and that give my life an added value. I would be lying if I wouldn’t admit that it has been a quest and an extremely hard task. But I believe in myself.

I went to the welcoming days (of the university, red.) with mixed feelings, a fear preparing me for the worst, but also happiness, because I finally was doing something with my heart. The driving force is there. As far as discomfort goes, I’m still looking for a balance.

Even though the medical sector has come a far way in their research about HIV, it still isn’t very self-evident for me. How do I tell the people around me about this chronic illness, which can even be fatal when the medication intake is not done right.

The moment I heard I was undetectable, was not a literal relief. It means that the virus could not multiply and therefore I would not give the virus to others. Although I could see that I was giving myself more freedom, on a social level, as well as on a intimate and sexual level. Because yes: I too have the need to give and receive love.

Sharing it with other people isn’t self-evident to me. People often say that they don’t have a problem with it. But if their best friend or partner would be HIV-positive, suddenly it would be a bit more sensitive. And I haven’t even mentioned the isolation, because of pain, fear and unacceptance, by people who assume people with HIV brought it upon themselves.

Thankfully, I’ve met a lot of people who didn’t have problem with it. I was also able to tell the members of Undivided. A sense of trust is a first step. Feeling like you belong, regardless of your disability, and being able to share your talents and interests with others: that’s what student life is all about.

In these stories the causes often are not the most important thing, because then we’re touching sensitive chords. Of course there’s always a cause, also with me. The fear to be judged for that is just there, and that fear won’t necessarily contribute.

By writing this, I’m hoping to show people that they’re not alone. Whether you want to shout it from the rooftops, share it with a buddy or keep it to yourself, nothing should change in your life. It’s not easy, but we can start by loving each other and that’s a social thing. So whoever you are, you deserve to be someone’s loved one. (KDB)

1 December is World AIDS Day. This day is about the battle against HIV and solidarity with people who are living with the illness.

UNDIVIDED for KU Leuven

UNDIVIDED is a student-faculty diversity initiative at KU Leuven. For a more inclusive university. Contact us at UNDIVIDED@kuleuven.be or on our social media.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s